Op 11 November vond de tweede PACT Practice van seizoen 3 plaats. 3.2 om precies te zijn. Samen met 60 aanjagers, Critical Friends, BeeldBrekers en Het van Gogh museum hebben wij een interessante middag gehad. Ookal konden wij elkaar niet in real-life zien, was ditmaal ZOOM de manier waarop wij met elkaar aan de slag gingen.

Veel dank aan Het Van Gogh Museum en de Beeldbrekers die ditmaal de gastsprekers waren van Practice 3.2.

Hieronder hebben wij een aantal verslagen van die middag gepresenteerd.

Critical Friend: Raymond Den Uijl.

“Leuk joh, zo’n verslag van zo’n practice als je niet goed kan lezen? Dyslectisch bent, of steeds van bril moet wisselen omdat deze afstand van het beeldscherm net niet goed is!”
Dit is wat er door ons heen ging toen wij het verslag kregen van Raymond. Niet alleen heeft hij een uitgebreid verslag van die middag opgesteld. Hij heeft zelfs de moeite genomen voor om dit op te nemen voor hen die niet zo makkelijk dit zouden lezen. Zie hieronder het verslag van Raymond met daaronder de audio versie.


De eerste online PACT meeting. Gelukkig zijn we allemaal al wel een beetje aan de zoom meetings gewend geraakt de afgelopen maanden. Toch vond ik dit wel een spannend momentje of eigenlijk meer een 🤞🏽ik hoop dat alles maar goed gaat 🤞🏽momentje. (Technisch)

Besloten programma: De sollicitaties van Aanjagers

We begonnen eerst met de “last chance” sollicitatie ronde. Dit keer waren Aanjagers Fotodok, de Vrijstaat en de Stadsschouwburg aan de beurt. Het verbaasde mij dat we nog heel wat aanjagers missen die nog moeten solliciteren.

Wat mij heel erg opvalt aan deze sollicitaties, is een terugkerend punt dat me ook al opviel toen ik een keer mee luisterde bij een eerdere sollicitatie ronde. 

Iedere instelling weet heel goed in kaart te brengen waar de zwakte punten liggen en wat er niet goed gaat binnen de instelling op gebied van diversiteit en inclusie. Sommigen kunnen zelfs goed verwoorden hoe het dan wel zou moeten binnen de organisatie en hoe een gezonde, diverse en inclusieve instelling eruit hoort te zien. 

Maar ik mis de actie: hoe gaan we dit concreet doen?

Ik hoor bijvoorbeeld regelmatig terug komen dat een groot aandachtspunt binnen de organisatie de P van personeel is. En tegelijkertijd wordt die keihard afgeschermd en on hold gezet met “ja op het moment dat er iemand weg gaat dan kunnen we daar aandacht aan besteden en dan nemen we het mee”. Maar ik denk dan bij mezelf: als je ziet dat daar aandacht aan besteed moet worden en helemaal als je vindt dat je dit veel verandering met zich mee kan brengen, dan moet er daar juist actief aan gewerkt worden. Ik snap dat het lastig en gevoelig kan zijn, maar het kan juist zoveel meer opleveren. 

Laat ik mezelf als voorbeeld nemen:

Ik ben een oude bboy 😅 (bboy is een breakdancer) Ik geef al 22 jaar les in utrecht. Basically heb ik me direct of indirect mogen bemoeien met elke generatie bboys en bgirls die na mijn crew IRC in utrecht is gekomen. Maar ik merk dat er nu steeds meer en meer breakers bij komen: deze jonge kids worden ouder en willen ook hun brood verdienen met dans. En dan is naast uitvoerend dansen het lesgeven een van de belangrijkste bronnen van inkomsten voor een danser of danseres. 

Ik heb mezelf 5 jaar geleden nog 10 jaar gegeven om les te geven en daarna wil ik me met andere dingen bezig houden.  Zo ben ik bezig mezelf op andere plekken te ontwikkelen en creëer ik ruimte voor de volgende generatie om hun plek in te nemen.

Openbare programma van PACT Practice 3.2

Ik was erg onder de indruk om zoveel instellingen online te zien, dat betekent dat het leeft.

Heel mooi initiatief de Beeldbrekers: tof om te horen wat er allemaal gebeurt als je een externe groep laat meekijken en meedenken over een project binnen de organisatie. En helemaal tof dat ze dan ook een eigen tentoonstelling hebben mogen maken. Dat geeft echt aan dat je vertrouwen hebt ik je support groep en ze niet alleen gebruikt voor hun informatie. Een inspirerend voorbeeld van hoe je werkt aan diversiteit binnen een culturele instelling. 

Hoe creëer je draagvlak voor Diversiteit en Inclusie binnen je organisatie?

Mooi om de verhalen te horen en de enthousiasme te zien waarmee iedereen hier over sprak en dat het voor velen iets is wat ze binnen de organisatie vaker willen doen. (Dus doe dat vooral) Er is nog veel werk te doen denk ik als ik zo hoor welke vragen binnen bepaalde organisaties spelen. Maar de deelname aan de practices met je collega’s is een goede rode draad. Door het systematisch als aandachtspunt en op den duur als vast agenda punt te maken creëer je meer inzicht bij mensen en dan komt het draagvlak vanzelf.  

Mijn 2 vragen naar alle instellingen als conclusie van deze PACT meeting, omdat ik veel mooie dingen hoor en enthousiaste mensen zie bij de PACT meetings. Maar hoe gaan we er nu echt werk van maken, hoe gaan we van veel praten naar actie.

En ik heb niet alle instellingen bekeken maar ben naar veel websites gegaan om te kijken of ik me aangesproken zou voelen door puur alleen wat ik aan beeld zag.

Hoe ga je zorgen voor actie binnen de organisatie?

Wat denk je te kunnen doen aan de uitstraling van je organisatie?

Audio versie:

PACT Practice gastspreker: Farah Ennali van Beeldbrekers.

Beeldbrekers zijn een groep jongvolwassen professionals van alle walks of life die hun expertise inzetten om Het Van Gogh museum inclusiever te maken. Hieronder een kleine recapitulatie vanuit Farah.


“Voorafgaand aan de sessie met PACT wist ik niet helemaal wat ik moest verwachten maar het ging mijn verwachting voorbij. De organisaties spraken mij allemaal aan (met name BAK) en het waren organisaties waar ik niet eerder van had gehoord. Ik zag dit als een mooie kans hen te leren kennen om eventueel verder te betrekken bij toekomstige brainstorm sessies.

Er waren veel vragen en interactie vanuit de zoom deelnemers over het Van Gogh Museum en de Beeldbrekers, wat zó fijn is om te zien nu wij publiekelijk zijn geïntroduceerd. De inhoudelijke vragen waren erg scherp waardoor duidelijk te zien was dat Ghyslaine en ik te maken hadden met kritische mensen met bepaalde expertises en interesses. Dat maakt een meeting met bijna 60 deelnemers heel divers en nuttig.

De sessie heeft mij zeker ook aan het denken gezet. Vooral over hoe wij onszelf moeten en zouden willen presenteren en neerzetten als een biculturele groep jongvolwassenen. Soms is dit moeilijk in woorden uit te drukken omdat wij elkaar allemaal langer kennen, een speciale band hebben en wij onszelf dus niet hoeven te presenteren of toe te lichten omdat wij elkaar voelen op een dieper level. Voor mij is dit iets om over na te denken en concreter uit te werken, in combinatie met een duidelijker beeld scheppen over de Beeldbrekers en organisatie in het algemeen.

Hopelijk kunnen wij in de toekomst concretere plannen presenteren en bespreken. Dat zou de inspiratie sessie een specifiekere richting en focus kunnen geven.”

Aanjager: Leendert van Veldhuizen van Zimihc Theater Utrecht

Het verslag vanuit het perspectief van Leendert van Zimihc Theater Utrecht.

Disclaimer:
verwacht hier niet een volledig verslag van de bijeenkomst van 11 november. Het zijn persoonlijke overpeinzingen naar aanleiding van deze bijeenkomst die ik op persoonlijke titel schrijf.

We waren met veel. 
Meer dan vijftig kleine plaatje in een live verbinding.
Een positieve peepshow.
Misschien moeten we een spaaractie beginnen bedacht ik me blij.
Spaar nu alle 64 plaatjes van de bi-culturele kunstclub Utrecht.
Met een heus plakplaatjes-verzamelboek zoals vroeger van Verkade en nu bij de Jumbo met spelers van vijftig jaar FC Utrecht.
Ik werd blij van al die gezichten waarvan het leek alsof ze mijn werkkamer inkeken.
Misschien net zo blij was ik met de aanwezigheid van twee collega’s.
Met hen kon ik mijn zorgen delen over Draagvlak toen we in ons kleine chatkamertje, onder ons waren.
Was het Draagvlak met “draag” in de betekenis van verdragen en “vlak” in de zin van plat?
Of “draag” als in ondersteunen en “vlak” bedoeld als vakgebied.
Soms vermaken woorden belangrijke zaken zijn tot een taalspelletje voor mij.
Draagvlak heeft voor mij een raakvlak met ondersteuning en met consensus.
Cultureel diverse inclusie zit in onze organisatie nog niet in ieders haarvat.
Laat ik voorop stellen, de goede wil is er en we zijn een eindje op weg.
Het is incidenteel, geparkeerd bij enkelingen.
Het wordt gematerialiseerd als er een concrete kans toe is.
Onze eigen programma’s in Overvecht en Zuilen zijn efficiënt cultureel divers. 
Daar waar we meer faciliterend zijn, levert dat een veel minder divers en bi-cultureel programma op.
Datzelfde geldt voor zaken die niet gebonden zijn aan deze locaties.
Het geldt voor de grote gezicht bepalende evenementen die wij organiseren.
En dat is niet alleen omdat die betrokken programmeurs het minder op hun netvlies hebben.
Wat betekent dat voor ons profiel, ons gezicht naar buiten?
Zouden we daarin niet een duidelijker meer cultureel diverse keuze moeten maken.
We missen daarvoor de operationele vertaalslag van de uit gesproken intenties.
We praten en delen er te weinig over.
We praten en delen zo wie zo altijd en overal te weinig.
De waan van de dag bonst uur na uur op onze deuren.
Onze ambities zijn groter dan de zakken waar ze in zouden moeten passen.
We waren het er met ons drieën over eens dat we vrije ruimte moeten creëren.
Een geestelijk trapveldje waar we minimaal één keer in de maand echt een inhoudelijk gesprek voeren.
Het liefst onder externe begeleiding, om het onderwerp van boven tot onder en in zijn volle breedte te bespreken.
Terwijl ik de aantekening uitwerk voor dit stukje komt de vraag binnen of ik een vrouwelijk amateurkunstenaar ken met een bi-culturele achtergrond die door Corona niet meer haar passie heeft kunnen uitvoeren.
Voor een interview.
Ik duik in mijn contactlijsten.
Ineens overvalt mij de vraag of de term “amateurkunstenaar” niet heel erg westers gedefinieerd is?
Het onheilspellende gevoel dat dat zo is, bekruipt mij.
Hoe kunnen we dat nu herdefiniëren?
Het is de basis van onze organisatie.
Het was een fijne en zinnige meeting 11 november.
Heeft het voldoende opgeleverd?
Ja.
Twijfel.
Nog meer twijfel.
En een nog sterkere behoefte om die twijfel breed te delen.
En vertrouwen.
Dat is fijn.
Want zoals Martin Luther King zei “Als je vertrouwen hebt, hoef je niet de gehele trap te zien om de eerste stap te zetten.”

Leendert van Veldhuizen